Archives d’un auteur

حبيت المرة هاذي نرجع لعام 1986 وقت كنت نقرى في السنة الثانية ب … للتاريخ كنت نقرى في مكتب سيدي بوضاوي عند مدام نعيمة السناني و سي مختار ربي يذكرهم بالخير و عند سي حمودة بن يوسف الله يرحمو … مانيش بش نطول عليكم برشة

 مختصر الهدرة، طلب منا سي حمودة مرة باش نكتبو تعبير كتابي .. ما نتذكرش الموضوع بالضبط و ما نتذكرش آش كتبت .. الحكاية عندها مديدة .. لكن اللي نتذكرو هو أني روحت فرحان قلت لبابا هانا عملنا تعبير كتابي وكتبت فيه “كما قال عمر بن الخطاب ما رضاء الله إلا برضاء الوالدين” .. آنا كنت فرحان اللي دزيت فازتي وعملت نقشة في التعبير .. أما بابا ترشق عليا بالضحك .. ومبعد مدة، فهمت اللي نجيب الخطاب هو اللي كان يرددها في كل مناسبة .. وتلقاني آنا لقفتها كيف تقالت قدامي واستغليت أول فرصة باش رشمتها …

اليوم الذكرى ترى قداش متاع وفاة المرحوم نجيب الخطاب .. وهي المرة الأولى اللي يجيبو برنامج خاص بها الذكرى في التلفزة .. أول ما سمعت مقولتو الشهيرة .. جات لبالي هالحكاية الصغيرة وحبيت نسترجعها معاكم …

صابر الزكراوي

---

Article original rédigé par Aspiss et publié sur Saber Zakraoui
Reproduction interdite sans autorisation

أنا مسلم والنهضة لا تمثلني .. أنا تقدمي و الـبي دي بي لا يمثلني .. أنا مبدع مجدد والتجديد لا  يمثلني .. أنا عامل كادح وحمة الهمامي لا يمثلني .. أنا دستوري متمسك بدولة القانون والمؤسسات والدساترة تجمعيين كانوا أو بورقيبيين لا يمثلونني .. سئمت صراعاتكم فلا أحد منكم يمثلني .. والثورة تفتت بين أرجلكم …

---

Article original rédigé par Aspiss et publié sur Saber Zakraoui
Reproduction interdite sans autorisation

C’était en 95 et nous étions en cinquième année secondaire  (ancien régime bien évidemment) … Pour des circonstances un peu particulières, nous étions obligés de renoncer à notre habituelle salle de classe et à nous emboîter tous (une quarantaine d’élèves) à la salle 26. Nous emboîter ? Oui c’est bien le terme.

La salle 26 était, en fait, dédiée aux travaux pratiques par groupes restreints de vingt élèves max. C’est celle qui se trouve juste à côté de l’escalier de l’unique “premier étage” du lycée “Azaiez El Khoudja”.

Des conditions exceptionnelles pour une séance de “Français” exceptionnelle. Notre “prof.” en était consciente et elle a laissé la foule défouler. Elle savait qu’à partir de la prochaine séance tout sera en règle.

Au fond de la salle, il y avait trop de bavardages et trop de bruit. Ça m’arrangeait quelque part. Au moins, ça servait à camoufler les bombes “atomiques” que je lançais de temps à autre. Il n’y avait pas que moi qui bombardait, Anas Berjab et Nizar Bouafif accomplissaient le boulot à merveilles, à leurs tours.

Parallèlement, l’enseignante continuait à nous faire participer dans des exercices de grammaire. Elle désignait des élèves, à tour de rôle, pour lire  chacun une phrase et identifier la «subordonnée relative» (objet de la leçon) et d’y faire toutes les acrobaties grammaticales d’usage.

Et au fond, ça commence à s’asphyxier. Les chuchotements se concentrent cette fois au tour d’un seul sujet. On entendait :  «Mauvaise odeur !» … «C’est qui le bombardier ?»  … «Mais qu’est ce que tu bouffes au p’tit déj. ?» … «Madame, j’ouvre la fenêtre ?” … «Quel réacteur chimique !» … Et des rires  se lançaient de part et d’autre suite aux différents commentaires ..

Jusque là ça ne me faisait que du bonheur, moi qui est le “Champion du Monde” de la classe dans ce sport privilégié à l’époque avec de magnifiques réalisations aux différentes séances  . D’ailleurs, je me suis attribué le surnom de «BO₂» par référence au Bioxyde de Bass (Parfois, il faut choisir son surnom pour éviter le pire!). Cette salle 26 m’était un cadeau surprise pour prouver de nouveau ce dont je suis capable de faire.

Au milieu de tout ce désordre, alors que jétais pris (comme les élèves du fonds) par cette histoire, j’entendais la voix de notre prof me désigner :

- Zakraoui … phrase suivante … (avec un sourire mystérieux que je n’ai compris que quelques secondes par la suite …)

- Laquelle ? … (On me la montre) … Ah ok … «Lorsqu’il y a une fuite de gaz … on … on … on  … on ouvvvveeee …»

Et l’enseignante de continuer :

 

- Euuuh Zakraoui ? On fait quoi lorsqu’il y a une fuite de gaz ? Allez, ouvrez les fenêtres …

Et la calsse s’éclata de rire. Un sourire discret se dessina sur le visage de l’enseignante et la couleur rouge envahissa le mien. J’étais pas le type à rougir face à une telle fierté, mais j’étais surpris par cette incroyable coïncidence d’une part et par le fait que notre secret entre élèves soit passé à l’enseignante, d’autre part.

 

Saber Zakraoui

 

 

---

Article original rédigé par Aspiss et publié sur Saber Zakraoui
Reproduction interdite sans autorisation

يتداول أهالي مدينة قليبية منذ الصيفِ الماضي بكل انشغال موضوع انطلاق أشغال النزل الثاني لمشروع “قليبية البيضاء” بسبب ما يتضمنه من خطر إضرار بالتوازن البيئي لشاطئ المنصورة من جهة، وبسبب خطر خوصصةِ جزءٍ كبيرٍ مِن الشاطئ لفائدة حرفاء النزل من جهة أخرى. وتجدر الإشارة إلى أن “المنصورة” تُعتبَرُ الوجهة الأساسية للمصطافين سواءً كانوا من متساكني المدينة أو للآلاف من كامل مناطق الجمهورية.

 

وقد استبشر شباب المدينة بمبادرة “جمعية البيئة ” بتنظيم مائدة مستديرة من أجل حماية أفضل للشريط الساحلي لمدينة قليبية وخُيِّلَ للبعض أنها فرصة نادرة لإيصال مشاغل المواطنين إلى المسؤولين المدعوين .. وخُيِّلَ للبعض أنها ستكون بالفعل مائدة مستديرة يتبادل فيها الجميع الآراء والمقترحات حول المخاطر البيئية التي تهددُ الشواطئ .. وخُيِّلَ للبعض أنَّ هذا الملتقى سَيَشُذ عن قاعدة الاجتماع من أجل المباركة والشكر ومن أجل تعمير أجندات الجمعيات بما يكفي من التظاهرات حتى تبرر موازناتها المالية.

 

لكن سوء التنظيم رافق هذه “المائدة” منذ اختيار توقيت غير مناسب، إلى تغيير الموعد دون إعلام العموم، مُرورا بعدم إعلان جدول أعمال الملتقى … والتأم الجمع .. ورُفِع الستار.. وانطلق العرض .. وتكلم من تكلم مِمَّن يحقُّ لهم الكلام .. وصَمَتَ مَن صَمَتَ مِمَّن “يَحِقُّ” لهم الصمت .. ولعل المسؤولين الذين حضروا من أجل استشفاف آراء الأهالي حول المشاغل البيئية لمدينتهم، لعلهم قد استنتجوا أنَّ كل شيء على ما يُرام، وأن شواطئ المدينة بخير وأن مشروع قليبية البيضاء سيكون مفخرة للمدينة .. كيف لا وقد شهِد شاهد من أهلها.

 

وانتهت الجلسة وقد حَقَّ عليها القول ” تسمعُ جعجعة ولا ترى .. غير الطَّحين”.

Partager cet article :

---

Article original rédigé par Aspiss et publié sur Saber Zakraoui
Reproduction interdite sans autorisation